De paradox: hoe meer risico je neemt, hoe veiliger het wordt

We hebben het vaak over psychologische veiligheid in teams en organisaties.
Maar wanneer is het eigenlijk veilig? Misschien zit daar wel een paradox.
Want veiligheid ontstaat vaak pas nadat iemand bereid is een risico te nemen.

Ik merk dat veiligheid niet ontstaat door er alleen over te praten.
Dit ervaar ik privé en ook zakelijk.
Op het moment dat ik uitspreek wat ik zie en voel, ontstaat er vaak meer openheid.
Meer verbinding.
Niet altijd makkelijker, maar wel echter.

Maar juist dat vraagt iets.
Het ontstaat op het moment dat iemand bereid is iets te doen wat spannend voelt.
Het moeilijke gesprek aangaan.
Iets uitspreken wat je liever voor je houdt.
Blijven staan in een gesprek, ook als het schuurt.

Dat zijn momenten waarop je risico neemt. Vooral emotioneel.

En precies daar ontstaat iets bijzonders.

Want als niemand dat risico neemt, gaan we het uit de weg.
We vermijden, trekken ons terug en houden het gesprek oppervlakkig.
De essentie blijft onbesproken.

Veiligheid ontstaat dus niet door spanning te vermijden, maar juist door er zorgvuldig in te blijven.

Het vraagt een bewuste keuze:
Wat laat ik zien?
Wat spreek ik uit?
Blijf ik aanwezig, ook als het lastig wordt?

Onderdeel zijn van een team vraagt daarin iets van je. Je hebt niet alleen iets te halen, maar ook iets te brengen.

Voor mij zit persoonlijk leiderschap precies daar. In het moment waarop je voelt: dit is spannend… en je het toch doet.

Dus misschien is de vraag niet: voelt het veilig genoeg?

Maar: ben jij bereid het risico te nemen dat nodig is om het veiliger te maken?